Mapy, przewodniki
Wyszukiwarka
Kalendarz imprez
Subskrypcja

Nowe wydawnictwa
  • 2018-07-13 07:51

    Piechowice, Górzyniec, Michałowice, Pakoszów i Piastów to główni „bohaterowie” zarysu monograficznego Piechowic, wydanego przez Związek Gmin Karkonoskich. Zawartość jest bardzo bogata i obejmuje zarówno fotografie, jak i dokumenty, ludzi i uroczystości. Do publikacji dołączona jest płyta DVD

  • 2018-07-07 17:29

    Przewodnik obejmuje obszar całych Sudetów od Gór Łużyckich po Góry Odrzańskie na terenie Polski, Czech i Niemiec. Składa się z trzech części. Część pierwsza "Oblicze Sudetów" to ogólne informacje fizyczno-geograficzne, historyczne oraz o zagospodarowaniu turystycznym. Część druga to "ABC miejscowości" z obszaru Polski, Niemiec i Czech. Część trzecia Pasma Sudetów to opis szczytów i pasm w układzie fizyczno-geograficznym

  • 2018-04-28 09:46

    Gdy w 1995 roku miałem okazję otrzymać od autora książkę z dedykacją, przeczytałem ją od deski do deski w zaledwie dwa dni. Od tego czasu minęło sporo lat, ukazały się kolejne wydania „Zwyciężyć znaczy przeżyć”, co raz to grubsze, uzupełniane o kolejne rozdziały. Całkiem niedawno, nakładem wydawnictwa Bezdroża ukazało się czwarte wydanie książki, które objętością w niczym nie przypomina już pamiętnej książki w niebieskiej okładce sprzed niemal ćwierć wieku

  • 2018-04-27 07:34

    Wydawnictwo Compass znane było do tej pory przede wszystkim z turystycznych wydawnictw, które swym zasięgiem obejmowały Beskidy i Tatry. Od kilku lat jednak pojawiają się tytuły sudeckie, początkowo nieśmiało, teraz już coraz odważniej. Wśród oferty wydawnictwa mamy między innymi przewodnik po Głównym Szlaku Sudeckim, a także mapy Gór Złotych, Ziemi kłodzkiej, Masywu Śnieżnika i Gór Sowich. Najnowszym produktem jest mapa najwyższego sudeckiego pasma: Karkonoszy oraz Gór Izerskich

  • 2018-04-13 22:11

    Przedstawiamy Wlastimila Hofmana również jako człowieka poezji, w której, jak i w malarstwie, dawał wyraz swemu wewnętrznemu, duchowemu światu. Znaczącą część informacji o życiu artysty dostarczyła korespondencja jego i jego żony, udostępniona przez przyjaciół malarza i zbieraczy a także opowieści mieszkańców Szklarskiej Poręby. Materiał ilustracyjny w większości stanowią zdjęcia rodzinne Hofmanów oraz czarno-białe i barwne reprodukcje znanych i nieznanych obrazów malarza

Wizyt:
Dzisiaj: 1140Wszystkich: 2736273

Jaskinia Północna Wielka

Położenie - Wojcieszów, góra Połom (kamieniołom)
Długość jaskini - 113 m
Głębokość - 31 m
Wysokość otworu - ok. 580 m n.p.m.
Ekspozycja otworu - NNW
Stopień trudności: jaskinia o rozwinięciu poziomym, końcowy korytarz i Sala Dziada ciasne.

Opis dojścia:

     Od stacji kolejowej, kierujemy się w górę ku dobrze widocznemu kamieniołomowi. Dochodząc do niego stajemy nad jeziorem, a z tego miejsca na terenie kamieniołomu widzimy tylko jedną budowlę, kruszarkę na 7 poziomie eksploatacyjnym (jedyny poziom na którym biegnie asfaltowa droga). Można się tam dostać asfaltową drogą biegnącą z Wojcieszowa do kamieniołomu lub stromą ścieżką zaczynającą się po lewej stronie jeziorka. Po kilkunastu metrach za kruszarką, skręcamy w lewo i stromo biegnącą ścieżką przez zarośla docieramy do otworu. Parę metrów nad otworem zaczyna się 8 poziom eksploatacyjny i stoi tam stary betonowy schron (pod ścianą otwór Jaskini Północnej Małej).

Opis jaskini:

     Przez otwór podzielony płytą wchodzimy do dużej sali o charakterze upadowym (20 m szeroka, 6 m wysoka). Po prawej stronie 6 m od otworu znajduje się niewielka salka ok. 4 m długości i 1,5 m szerokości. Dno głównej komory opada ku południowemu wschodowi w głąb jaskini i w tym kierunku rozwijają się dalsze partie. Po kilkunastu metrach, główna sala rozgałęzia się na dwie odnogi, lewą krótszą w której znajduje się wejście do Sali Dziada i prawą dłuższą. Idąc prawą dochodzimy do miejsca w którym komora zwęża się przechodząc w 14-metrowy korytarz zwężający się, zapełniony na końcu namuliskiem. Przy wejściu do tego korytarza znajduje się wykop, dość często wypełniony wodą, po dawnych pracach archeologicznych. Wracając z powrotem do rozwidlenia można także wczołgać się do ciasnej Sali Geografów ok. 5 m długiej, do 0,5 m wysokiej. W lewej odnodze komory w centralnej części znajduje się niewielki 3 metrowy ciasny szybki, który prowadzi do Sali Dziada o upadowym charakterze, będącej niższym poziomem jaskini. Dno jaskini w przeważającej części zalegają duże bloki skalne. Na stropie jaskini zachowały się nieliczne stalaktyty, grzybki naciekowe i drapania. W zimie często można spotkać kolonie nocujących nietoperzy.

Historia poznania:

     Jaskinia odkryta została w 1924 roku w czasie eksploatacji kamieniołomu. Jej ówczesna niemiecka nazwa Witschechohle pochodzi od dyrektora kamieniołomu. Pierwszy splantował i opisał jaskinię Hellmich, który znalazł w niej kawałki czaszki niedźwiedzia jaskiniowego i brunatnego. Następnie w 1935 roku Zotz badał namulisko znajdując kości niedźwiedzie i lwa jaskiniowego, ślady ogniska, a także narzędzia z jaspisu, krzemienia i kwarcu, pochodzące z paleolitu. W 1993 roku grotołazi z Speleoklubu "Bobry" z Żagania przekopali się do Sali Dziada. Po wojnie w jaskini były prowadzone także prace paleontologiczne prowadzone przez Zakład Paleontologii UW.

Andrzej Wjtoń
źródło: Góry i Alpinizm 3(15)/95

 

  • Dodaj link do:
  • facebook.com
 

Komentarze

Komentarz
Facebook