Mapy, przewodniki
Wyszukiwarka
Kalendarz imprez
Subskrypcja

Nowe wydawnictwa
  • 2017-03-26 08:00

    Nie znam drugiej książki, która w tak dojmujący sposób ukazywałaby sprawy ludzi mieszkających u stóp Karkonoszy. Autorka wprowadza nas w środowisko laborantów, a poniekąd i ich przeciwników – medyków, ukazuje nam mechanizmy ich konfliktów, które jak wiemy z historii doprowadziły do całkowitego zniwelowania tych pierwszych. Oto przed naszymi oczami stają dojrzali mistrzowie laboranckiego fachu i narybek szykujący się do przejęcia warsztatów, gdy nadejdzie czas na zmianę

  • 2017-03-18 21:22

    Na dziecięco-młodzieżowym rynku wydawniczym ukazała się nowa książka Michała Wójcika z ilustracjami Wojciecha Ignaciuka pt. „Książęcy grobowiec, czyli Olaf i Lena na tropie” wydana przez Wydawnictwo Druga Noga. Wspominam o niej nie bez przyczyny. W mojej ocenie jest to bowiem świetna propozycja wydawnicza dla młodszych mieszkańców Dolnego Śląska, którzy w szkolnych murach rozpoczęli już przygodę z historią i chcieliby rozwijać swoje zainteresowania

  • 2017-03-18 19:45

    W swojej najnowszej książce, Marek Gaworski zabiera nas w podróż po zamkach i pałacach województwa dolnośląskiego. To jedyne w swoim rodzaju opracowanie pozwala na poznanie licznych rezydencji, z których słynie Dolny Śląsk, a także ziemia kłodzka i wchodząca w skład województwa część Łużyc... Wydawnictwo bogato ilustrowane, także świetnymi zdjęciami wykonanymi z lotu ptaka

  • 2017-03-18 09:31

    Dopiero co minęła połowa marca, a już na półkach księgarskich pojawił się kwietniowy numer npm. Na okładce widok na Połoninę Wetlińską, wewnątrz numeru nie mogło więc zabraknąć tematów bieszczadzkich, ale oprócz tego sporo innych, równie ciekawych rejonów górskich, takich jak Czerwone Wierchy w Tatrach Zachodnich, Beskid Sądecki, Magura Spiska, czy bardziej odległych zakątków: Bali, Portugalia, Chiny… Z tematów sudeckich polecamy tekst Tomasza Rzeczyckiego o Masywie Śnieżnika

  • 2017-03-17 09:32

    "Lisowczycy w Kowarach" to pierwsza z serii książek „Z Biblioteki Ducha Gór”, na którą złożą się publikacje w bardzo przystępny sposób opowiadające o skomplikowanych dziejach, bogatych tradycjach kulturowych i szczególnej baśniowości Sudetów Zachodnich. Jak mawiał Blaise Pascal: Twój dom może ci zastąpić cały świat. Cały świat nigdy nie zastąpi co domu, dlatego też w naszej serii będziemy ten nasz mały dom odsłaniać, zaglądać w jego zakamarki, odkrywać ich tajemnice.

Wizyt:
Dzisiaj: 1506Wszystkich: 1509526

Pasma górskie

Sudety w podziale fizjograficznym

Prowincja: Masyw Czeski (fragment Średniogórza Europejskiego)
Podprowincja: Sudety
Makroregiony: Przedgórze Sudeckie, Sudety Zachodnie, Środkowe, Wschodnie
Mezoregiony: np. Karkonosze, Góry Izerskie, Kotlina Jeleniogórska
Mikroregiony: np. Pogórze Karkonoszy, Wzgórza Łomnickie, Góry Sokole

 

I. Przedgórze Sudeckie 

1. Wzgórza Strzegomskie
2. Równina Świdnicka
3. Masyw Ślęży
4. Obniżenie Podsudeckie
5. Kotlina Dzierżoniowska
6. Wzgórza Bielawsko-Niemczańskie
7. Wzgórza Strzelińskie
8. Obniżenie Otmuchowskie (cz. Vidnavská nižína)
9. Przedgórze Žulovskie (Przedgórze Paczkowskie, Žulovská pahorkatina)

II. Sudety Zachodnie (cz. Západní Sudety, niem. Westsudeten)

1. Pogórze Łużyckie (niem. Lausitzer Bergland, cz. Šluknovská pahorkatina, w odniesieniu do strony niemieckiej Lužická vrchovina)
2. Góry Łużyckie (cz. Lužické hory, niem. Lausitzer Gebirge, Zittauer Gebirge)
3. Ještědsko-kozákovský hřbet
4. Kotlina Żytawska (cz. Žitavská pánev)
5. Góry Izerskie (cz. Jizerské hory, niem. Isergebirge)
6. Pogórze Izerskie (cz. Frýdlantská pahorkatina, w odniesieniu do polskiej strony Jizerské podhůří)
7. Karkonosze (cz. Krkonoše, niem. Riesengebirge)
8. Podgórze Karkonoskie (cz. Krkonošské podhůří)
9. Rudawy Janowickie (niem. Landeshuter Kamm)
10. Kotlina Jeleniogórska (niem. Hirschberger Kessel)
11. Góry Kaczawskie (niem. Bober-Katzbach-Gebirge)
12. Pogórze Kaczawskie


III. Sudety Środkowe (cz. Střední Sudety, niem. Mittelsudeten)

1. Kotlina Kamiennogórska2. Žacléřská vrchovina (niem. Überschaargebirge)
3. Góry Kamienne (cz. Vraní hory, Javoří hory, niem. Waldenburger Bergland)
4. Góry Wałbrzyskie (niem. Waldenburger Bergland)
5. Pogórze Wałbrzyskie lub Bolkowsko-Wałbrzyskie (niem. Waldenburger Bergland)
6. Kotlina Broumovska
7. Góry Stołowe
9. Góry Sowie
10. Góry Bardzkie (niem. Warthagebirge)
11. Kotlina Kłodzka (cz. Kladská Kotlina)
12. Góry Orlickie (cz. Orlické hory, niem. Adlergebirge) i Góry Bystrzyckie (niem. Habelschwerdter Gebirge)
13. Pogórze Orlickie (cz. Podorlická pahorkatina)
14. Rów Górnej Nysy (cz. Kladská Kotlina)


IV. Sudety Wschodnie (cz. Východní Sudety, niem. Ostsudeten)

1. Góry Złote (cz. Rychlebské hory, niem. Reichensteine Gebirge)
2. Masyw Śnieżnika (cz. Králický Sněžník, niem. Schneegebirge)
3. Mochelnická brázda
4. Zábřežská vrchovina
5. Hanušovická vrchovina
6. Wysoki Jesionik (cz. Hrubý Jeseník, niem. Altvatergebirge)
7. Góry Opawskie (cz. Zlatohorská vrchovina, niem. Oppagebirge)
8. Niski Jesionik (cz. Nizký Jeseník, niem. Gesenke)


Uwagi:
- niemiecki termin „Waldenburger Bergland” odnosi się do Gór i Pogórza Wałbrzyskiego, oraz Gór Kamiennych bez Kruczych (traktowanych przed II wojną światową jako odrębne pasmo).

  • Dodaj link do:
  • facebook.com
  • Rumburk jest naturalnym centrum najbardziej na północ wysuniętego rejonu Czech, dla którego przyjęła się nazwa Worka Šluknovskiego (Šluknovský výběžek). Wypełnia go Przedgórze Šluknovskie (Šluknovska pahorkatina), będące częścią granitowego masywu łużyckiego, jednej z największych granitowych powierzchni w Europie Środkowej

  • Góry Łużyckie od dawien dawna tworzyły naturalną północną granicę Czech. Ich nazwa pochodzi od Łużyc, krainy historycznej zamieszkałej przez Serbów Łużyckich. Nazwa krainy i jej mieszkańców wywodzi się od prasłowiańskiego słowa oznaczającego łęg – podmokłą łąkę

  • Góry Izerskie przecięte są polsko-czeską granicą państwową. Ich nadgraniczny charakter miał wielki wpływ na rozwój powojennej turystyki w tym regionie. Duża ich część, zwana Workiem Jakuszyckim, była przez długie lata niedostępna dla turystów. Dzisiaj można już wędrować szlakami do Orla, na Izerską Halę, a także na czeską stronę gór

  • DSC06347.jpg

    Karkonosze są najwyższą i najrozleglejszą grupą górską w Sudetach. Ciągną się od dolin Izery, Mumlawy, Mielnicy oraz Przeł. Szklarskiej (880 m) i doliny Kamiennej na zachodzie po dolinę Bobru i Przeł. Lubawską (516 m) na wschodzie. Północną granicę Karkonoszy stanowią dolina Kamiennej, poprzez którą graniczą z Górami Izerskimi

  • Sąsiednie Karkonosze przewyższają je o ponad 600 metrów, a ich popularność powoduje, że Rudawy Janowickie są pasmem odwiedzanym o wiele rzadziej niż na to zasługują. Ze Skalnika rozpościera się piękna panorama Kotliny Jeleniogórskiej a z Sokolików - najpiękniejszy widok na Karkonosze

  • Góry Kaczawskie są pasmem niewysokim i przez to niedocenianym przez turystów. Leżące niemal w zasięgu ręki Karkonosze skutecznie wygrywają rywalizację, chociaż w Górach Kaczawskich można znaleźć równie dużo atrakcji. Swoista niepamięć, w jaką popadły, przejawia się też w małej ilości szlaków turystycznych, jakie tu wyznaczono

  • W rysunkach dzieci góry jawią się najczęściej jako strome trójkąty. Góry Kamienne takie właśnie są, a już na pewno ich najwyższa część z Waligórą, Suchawą i Kostrzyną. W literaturze turystycznej nazywane są czasami „sudeckimi Tatrami” i nie ma w tym przesady, jeśli wziąć pod uwagę naprawdę strome zbocza, głębokie doliny i ogromny wysiłek, jaki trzeba włożyć w ich pokonanie

  • Góry Wałbrzyskie noszą na sobie piętno kopalń węgla, które istniały tutaj jeszcze niedawno. W powszechnej świadomości przeciętnego turysty jawią się jako miejsce brudne, zadymione i zanieczyszczone przez kominy fabryczne. Tak naprawdę jednak ostatnia kopalnia zakończyła swój żywot w 1998 roku, a miejscowe władze przykładają dużą wagę do spraw turystyki

  • Góry Stołowe należą do najpopularniejszych pasm górskich w Sudetach. Magnesem przyciągającym turystów są uzdrowiska leżące na skraju pasma, ciekawe zabytki, a przede wszystkim skalne twory wyrzeźbione przez naturę w piaskowcu. Nigdzie więcej w Polsce nie znajdziemy takich gór, ze względu na swą budowę geologiczną nazywanych płytowymi

  • óry Sowie zawsze należały do chętniej odwiedzanych pasm sudeckich. Liczba przybywających tu turystów nie może się równać z np. Karkonoszami, niemniej jednak spore wysokości, dochodzące do ponad 1000 metrów i dobra dostępność komunikacyjna skutkowały dość dużą popularnością. Również i dzisiaj stanowią, zarówno zimą jak i latem, atrakcyjny teren rekreacyjny dla miłośników turystyki pieszej, rowerowej, narciarskiej, a nawet wodnej

  • Góry Bardzkie to jedno z najmniej znanych i najrzadziej odwiedzanych pasm górskich w Sudetach. Leżąca mniej więcej pośrodku pasma miejscowość Bardo, mimo że posiada wysokiej klasy zabytki, traktowana jest co najwyżej jako brama do Ziemi Kłodzkiej. O słabym zagospodarowaniu Gór Bardzkich świadczy również fakt, że przez całe pasmo prowadzi zaledwie jeden szlak turystyczny, a kilka innych jedynie zahacza o nie

  • Góry Orlickie tworzą grzbiet długości ok. 50 km, ciągnący się od doliny Bystrej i przełęczy Polskie Wrota na północy po wieś Heřmanice na południu. Od wschodu jego granicę stanowią górne odcinki dolin Bystrzycy Dusznickiej, Dzikiej Orlicy i Březnej, a od zachodu pasmo przechodzi w Pogórze Podorlickie (Podorlická pahorkatina). Geomorfologicznie Góry Orlickie dzielą się na trzy grzbiety

  • Wyodrębnianie pasm Gór Złotych i Gór Bialskich budzi wiele sporów wśród geografów, którzy różnie klasyfikują je pod względem geomorfologicznym. Czescy geografowie łączą oba pasma w jedno, nadając im wspólną nazwę Rychlebskich hor. Z kolei w Polsce dominuje pogląd, że są to dwie oddzielne jednostki fizjograficzne, choć coraz więcej  polskich opracowań skłania się jednak ku tezie Czechów

  • Masyw Śnieżnika, drugie pod względem wysokości pasmo w polskich Sudetach, jest chętnie odwiedzany zarówno przez zwolenników długich wędrówek, geologów amatorów, jak i miłośników atrakcji przyrodniczych. Bez wahania można powiedzieć, że każdy znajdzie tutaj coś dla siebie i nawet dzieci nie będą się nudzić. Można zaplanować szereg dłuższych lub krótszych wycieczek

  • Góry Opawskie są najdalej na wschód wysuniętym pasmem polskich Sudetów i jedynym na terenie województwa opolskiego. Jednocześnie jest to jedno z mniejszych pasm, na dodatek przedzielone granicą państwową. Po czeskiej stronie nazywane jest Zlatohorską vrchoviną od miasta Zlaté Hory, leżącego na południe od Głuchołaz. Obszar polskiej części Gór Opawskich to zaledwie nieco ponad 30 kilometrów kwadratowych

  • Wzgórza Strzegomskie położone są pomiędzy dolinami Nysy Szalonej i Strzegomki na północno-zachodnim krańcu Przedgórza Sudeckiego. Na południu od Sudetów oddziela je Obniżenie Podsudeckie, zaś na północy łagodnie przechodzą w Wysoczyznę Średzką. Z powodu otaczających je równin, wyglądają dość imponująco, mimo że osiągają zaledwie 353 metry (Krzyżowa Góra) i są najniższą częścią Przedgórza

 

Komentarze

  • marietta długosz 2017-03-02 11:48

    dziękuje za opisanie pasm górskich

Komentarz
Facebook