Mapy, przewodniki
Wyszukiwarka
Kalendarz imprez
Subskrypcja

Nowe wydawnictwa
  • 2018-07-13 07:51

    Piechowice, Górzyniec, Michałowice, Pakoszów i Piastów to główni „bohaterowie” zarysu monograficznego Piechowic, wydanego przez Związek Gmin Karkonoskich. Zawartość jest bardzo bogata i obejmuje zarówno fotografie, jak i dokumenty, ludzi i uroczystości. Do publikacji dołączona jest płyta DVD

  • 2018-07-07 17:29

    Przewodnik obejmuje obszar całych Sudetów od Gór Łużyckich po Góry Odrzańskie na terenie Polski, Czech i Niemiec. Składa się z trzech części. Część pierwsza "Oblicze Sudetów" to ogólne informacje fizyczno-geograficzne, historyczne oraz o zagospodarowaniu turystycznym. Część druga to "ABC miejscowości" z obszaru Polski, Niemiec i Czech. Część trzecia Pasma Sudetów to opis szczytów i pasm w układzie fizyczno-geograficznym

  • 2018-04-28 09:46

    Gdy w 1995 roku miałem okazję otrzymać od autora książkę z dedykacją, przeczytałem ją od deski do deski w zaledwie dwa dni. Od tego czasu minęło sporo lat, ukazały się kolejne wydania „Zwyciężyć znaczy przeżyć”, co raz to grubsze, uzupełniane o kolejne rozdziały. Całkiem niedawno, nakładem wydawnictwa Bezdroża ukazało się czwarte wydanie książki, które objętością w niczym nie przypomina już pamiętnej książki w niebieskiej okładce sprzed niemal ćwierć wieku

  • 2018-04-27 07:34

    Wydawnictwo Compass znane było do tej pory przede wszystkim z turystycznych wydawnictw, które swym zasięgiem obejmowały Beskidy i Tatry. Od kilku lat jednak pojawiają się tytuły sudeckie, początkowo nieśmiało, teraz już coraz odważniej. Wśród oferty wydawnictwa mamy między innymi przewodnik po Głównym Szlaku Sudeckim, a także mapy Gór Złotych, Ziemi kłodzkiej, Masywu Śnieżnika i Gór Sowich. Najnowszym produktem jest mapa najwyższego sudeckiego pasma: Karkonoszy oraz Gór Izerskich

  • 2018-04-13 22:11

    Przedstawiamy Wlastimila Hofmana również jako człowieka poezji, w której, jak i w malarstwie, dawał wyraz swemu wewnętrznemu, duchowemu światu. Znaczącą część informacji o życiu artysty dostarczyła korespondencja jego i jego żony, udostępniona przez przyjaciół malarza i zbieraczy a także opowieści mieszkańców Szklarskiej Poręby. Materiał ilustracyjny w większości stanowią zdjęcia rodzinne Hofmanów oraz czarno-białe i barwne reprodukcje znanych i nieznanych obrazów malarza

Wizyt:
Dzisiaj: 1127Wszystkich: 2736260

Karkonosze - opis pasma

    Karkonosze są najwyższą i najrozleglejszą grupą górską w Sudetach. Ciągną się od dolin Izery, Mumlawy, Mielnicy oraz Przeł. Szklarskiej (880 m) i doliny Kamiennej na zachodzie po dolinę Bobru i Przeł. Lubawską (516 m) na wschodzie. Północną granicę Karkonoszy stanowią dolina Kamiennej, poprzez którą graniczą z Górami Izerskimi, linia uskoku tektonicznego oddzielająca Pogórze Karkonoskie od Kotliny Jeleniogórskiej oraz dolina Jedlicy, stanowiąca granicę z Rudawami Janowickimi. Dalej, ku wschodowi, przez dolinę Złotnej, Karkonosze graniczą ze Wzgórzami Bramy Lubawskiej, która z kolei oddziela je od Gór Kruczych i Jestřebích. Południowa granica Karkonoszy jest mało wyraźna, bowiem góry stopniowo przechodzą w rozległe Podgórze Karkonoskie (Podkrkonošské Podhůří). Granicę określa się umownie linią Horní Sytová – Hrabačov – Vrchlabí – Čistá – Bolkov –Mladé Buky – Babí.

    Z geologicznego punktu widzenia, Karkonosze i Góry Izerskie tworzą tzw. krystalinik karkonosko-izerski zbudowany z prekambryjskich i paleozoicznych łupków łyszczykowych, fylitów i kwarcytów. Podczas orogenozy hercyńskiej doszło do intruzji granitu, który wydostał się na powierzchnię po zwietrzeniu skał okrywy, tworząc tzw. karkonoski masyw granitowy. Obejmuje on większość polskich Karkonoszy wraz z pogórzem oraz cały graniczny Śląski Grzbiet od Harrachova po Śnieżkę. Równoległy Czeski Grzbiet i odchodzące od niego boczne grzbiety, jak również wschodnia część Karkonoszy, zbudowane są z łupków krystalicznych. Na kontakcie tych dwóch stref wytworzyły się bardzo twarde skały metamorficzne – hornfelsy, z których zbudowany jest najwyższy w Karkonoszach szczyt Śnieżki (1602 m). W strefie kontaktowej powstały też bogate złoża rud metalicznych, które przez wieki przyciągały tu górników i poszukiwaczy skarbów, jak również stały się powodem długotrwałych sporów granicznych.

    W epoce lodowcowej lądolód skandynawski dotarł do Kotliny Jeleniogórskiej, natomiast w Karkonoszach powstały wówczas lokalne lodowce górskie. Pozostawiły po sobie szereg dolin oraz kotłów polodowcowych (np. Labský důl, Obří důl, kotły Małego i Wielkiego Stawu, Śnieżne Kotły, Kotelní i Sněžné jamy). Innymi pozostałościami epoki lodowcowej są nisze niwalne (np. Biały Jar), gołoborza (np. na Śnieżce) oraz grunty strukturalne (np. na Czarnym Grzbiecie).

    Klimat Karkonoszy jest surowy, ze średnią temperaturą roczną wynoszącą na Śnieżce 0,5 ºC, dużą liczbą opadów i pokrywą śnieżną zalegającą nawet powyżej 180 dni w roku. Częstymi zjawiskami klimatycznymi są tu inwersja termiczna, gdy masy zimnego powietrza zalegają na dnie Kotliny Jeleniogórskiej, oraz ciepłe wiatry fenowe wiejące średnio 130 dni w roku i odczuwane nawet w odległym o ok. 130 km Wrocławiu.

    Szata roślinna Karkonoszy, podobnie jak w przypadku innych pasm sudeckich, uległa znacznemu przekształceniu pod wpływem działalności człowieka. Rabunkowy wyrąb lasu prowadzony do 1750 r., głównie dla potrzeb hutnictwa i szklarstwa, spowodował zniszczenie naturalnych pięter roślinnych. Miejsce pierwotnych gatunków drzew zajął świerk, którego nasiona sprowadzano z całej Europy. Taki sposób zalesiania spowodował nadmierne zakwaszenie gleby, a jednolite gatunkowo lasy okazały się mało odporne na niekorzystne warunki klimatyczne i inwazje szkodników. Gwoździem do trumny karkonoskich lasów okazał się socjalistyczny przemysł, a konkretnie emisje szkodliwych substancji z zakładów przemysłowych, zwłaszcza elektrowni północnych Czech, południowej NRD i polskiego Turoszowa.

    Obecnie zachowały się tylko niewielkie fragmenty naturalnych lasów, chronione w rezerwatach przyrody. Fragmenty lasu regla dolnego (500-1000 m n.p.m., las bukowo-jodłowo-jaworowy z domieszką jesiona, wiązu górskiego i olszy szarej) spotkać można na Chojniku, wokół Wodospadu Szklarki, w dolinie Łomniczki, Wrzosówki, Úpy, Łaby, Izery i Izerki. W poszyciu występują liczne gatunki roślin zielnych, w tym rośliny chronione (sasanki, wawrzynek wilczełyko, lilia złotogłów). Regiel górny (1000-ok. 1250 m) to naturalne siedlisko świerka sudeckiego, w większości wypartego przez świerk obcej proweniencji. Domieszkę stanowi tu brzoza karpacka, wierzba śląska i jarzębina górska. W poszyciu dominują paprocie i trawy. W okolicy potoków górskich flora jest bogatsza: występuje tu m.in. tojad mocny, modrzyk górski, miłosna górska. Kolejne piętro to strefa kosodrzewiny (1250-1450 m), której towarzyszą wierzba śląska, jarzębina, borówki, paprocie i wątrobowce. Latem zakwitają miłosna górska, modrzyk górski, trybuła lśniąca i wierzbownica okółkowa. Powyżej 1450 m to piętro subalpejskie, w którym dominują gołoborza oraz trawy, wśród których można spotkać pierwiosnkę maleńką, sasankę alpejską, jastrzębca alpejskiego, endemicznego dzwonka karkonoskiego. Na rumowiskach skalnych spotyka się skalnice i zmienkę górską. W tej strefie występują też subalpejskie torfowiska wysokie, będące reliktem okresu postglacjalnego, gdy grzbiet Karkonoszy porastały lasy. Największe ich skupiska to Równia pod Śnieżką i podnóże Smogorni.

    Bardzo ważnymi stanowiskami botanicznymi są kotły polodowcowe. Niektóre z nich, ze względu na bogactwo roślinności, nazywane są „ogródkami” (zahrádka), np. Krakonošova, Čertova, Kotelska zahrádka.

    Pośród fauny przeważają gatunki leśne oraz brzeżnej granicy lasu. Są to jeleń, sarna, dzik, lis, kuna leśna, łasica, tchórz, wiewiórki, zające i nornice, a wśród ptaków jastrząb, myszołów, krogulec, kania rdzawa, sowy, jarząbek, pluszcz, płochacz halny, drozd obrożny, czeczotka, orzechówka, cietrzew, włochatka, pliszka górska i krzyżodziób świerkowy.

    Dla ochrony zagrożonych przyrodniczych walorów Karkonoszy w 1959 r. utworzono Karkonoski Park Narodowy (55 km 2), a w 1963 – Krkonošský Národní Park (370 km2), jako pierwszy park narodowy w Czechach. W 1992 r. oba zostały wpisane na listę 300 światowych rezerwatów biosfery UNESCO.

    Początki obecności człowieka na pogórzu Karkonoszy sięgają neolitu, jednak regularna akcja kolonizacyjna przypada dopiero na XIII wiek. Pierwsze osiedla powstawały przed połową XIII wieku wzdłuż dwóch ścieżek prowadzących przez Karkonosze z Czech na Śląsk (przez Przełęcz Lubawską oraz Równię pod Śnieżką), kolejne, w II połowie stulecia, w górę rzek. Działalność człowieka początkowo związana była przede wszystkim z poszukiwaniem i wydobyciem kruszców. Wytapiano je w dymarkach opalanych węglem drzewnym, otrzymywanym z drewna z miejscowych lasów. W dolinach powstały liczne miasteczka górnicze, np. Kowary, Vrchlabí, Černý Důl, Svoboda nad Úpou. W górach zaś, pojawiły się osady drwali i węglarzy. Trzebież karkonoskiej puszczy była szczególnie intensywna po południowej stronie gór i nasiliła się zwłaszcza w II połowie XVI wieku, gdy właściciel Vrchlabí, starosta górniczy króla Ferdynanda I Krzysztof z Gensdorfu rozpoczął pozyskiwanie drewna dla potrzeb kopalń srebra w Kutnej Horze. W tym celu sprowadził nawet drwali z Alp, którzy z całymi rodzinami osiedlili się w Karkonoszach, aż po grzbiet gór. W 1609 r. stan lasów był już tak opłakany, że komisja królewska zdecydowała o przeniesieniu trzebieży w Góry Orlickie. Dotychczasowi drwale i węglarze zamienili się w pasterzy wypasających bydło na powstałych w miejscu lasu górskich łąkach. Tak powstały osady górskie (np. Wilcza Poręba, Karpacz, Krausovy Boudy). Łąki zaczęły też przyciągać zielarzy, zbierających rośliny lecznicze i produkujących na ich bazie szereg leków, znanych w wielu krajach Europy. Szczyt ich działalności przypada na XVII – XVIII w, gdy posiadali nawet swoje cechy.

    Kolejna fala osadnicza dotarła w Karkonosze w czasie wojny trzydziestoletniej, gdy góry stały się azylem dla uciekinierów religijnych z Czech. Wielu z nich przechodziło na śląską stronę, gdzie zakładali nowe budy pasterskie i osady, bądź powiększali stare (Karpacz Grn., Przesieka, Borowice, Zachełmie, Martinova Bouda, Stary Śląski Dom).

    Wiek XIX to w Karkonoszach początek rozwoju turystyki, która z czasem stała się głównym źródłem utrzymania miejscowej ludności. Wsie i miasteczka zmieniły się w letniska, a dawne budy pasterskie przekształcono w górskie gospody i schroniska. W latach 80-tych po obu stronach granicy powstały towarzystwa turystyczne, które znacznie przyczyniły się do upowszechnienia turystyki, budując drogi, schroniska i znakując szlaki. Turystyka rozwinęła się szczególnie po doprowadzeniu w góry linii kolejowych.

    Dziś Karkonosze są najpopularniejszym pasmem górskim Sudetów i corocznie przyciągają setki tysięcy turystów z obu stron granicy, a także z Niemiec i innych krajów Europy.

  • Dodaj link do:
  • facebook.com
  • Kolej linowa „Zbyszek” z Karpacza na Kopę, nazywana bywa „dziadkiem”. Nie ma w tym cienia przesady, bo jest to najstarszy wyciąg krzesełkowy po polskiej stronie Sudetów. Plany zbudowania wyciągu na Kopę, który umożliwiałby narciarzom korzystanie z uroków jazdy na nartach, powstał tuż po II wojnie światowej

  • Tym przewrotnym tytułem chciałbym zwrócić uwagę Czytelników Naszych Sudetów na  fragment historii Kowar, które było częścią Królestwa Czeskiego. Pomysł nasunął mi się w naszym kościele przy ołtarzu ze szkoły Michaela Willmanna, który już  jako sławny artysta malował obrazy i freski właśnie w Pradze...

  • Park Miniatur Zabytków Dolnego Śląska w Kowarach istnieje od 2003 roku. Obejrzeć w nim można najpiękniejsze kościoły, zamki, ratusze, muzea oraz wiele innych - bardziej i mniej znanych - charakterystycznych budowli Dolnego Śląska odwzorowanych w skali 1:25

  • Leśny zameczek Aichelburg, położony na wysokości 736 m npm, ponad 100 metrów ponad doliną Úpy, ma niezwykłą, jak na tego typu budowle, historię. Nie jest to stara, średniowieczna warownia, która mogłaby tu stać dla ochrony drogi prowadzącej doliną Úpy

  • Szklarska Poręba to idealne miejsce dla wszystkich, którzy chcą aktywnie i ciekawie spędzić czas wolny. Wbrew powszechnemu przekonaniu nie tylko zimą jest tam co robić...

  • Idąc grzbietem Karkonoszy od Lučnej boudy w kierunku grani Kozich hřbetów, natrafiamy na miejsce, gdzie kiedyś stała Rennerova bouda. Dzisiaj niemal nic już po niej nie pozostało, ale warto poznać dramatyczne dzieje jej powstania (z wątkiem kryminalnym)

  • Słonecznik jest jedną z najbardziej charakterystycznych skał w Karkonoszach, widoczną doskonale z miejscowości położonych u stóp Karkonoszy. Dla dawnych mieszkańców Kotliny Jeleniogórskiej był swoistym zegarem, bowiem w samo południe, słońce znajdowało się nad nim

  • Šímove chalupy, położone ponad Lvim dolem w Karkonoszach, są prawdziwym ewenementem. Należą do najbardziej oddalonych od cywilizacji miejsc w górach Republiki Czeskiej. Zimą praktycznie nie można się do nich dostać, nie ma tam też elektryczności

 

Komentarze

Komentarz
Facebook