Mapy, przewodniki
Wyszukiwarka
Kalendarz imprez
Subskrypcja

Nowe wydawnictwa
  • 2020-05-22 08:28

    Krakowskie wydawnictwo Compass coraz śmielej poczyna sobie na sudeckim rynku wydawniczym i właśnie zaproponowało kolejne wydanie mapy Gór Stołowych. Kolejne, bo to już trzecia  edycja opracowania kartograficznego, obejmującego najpopularniejszy wśród turystów obszar leżący na ziemi kłodzkiej. Postanowiliśmy przyjrzeć się mapie nieco bliżej…

  • 2020-05-15 10:10

    Karkonosze. Spacerownik ilustrowany to w moim zamyśle ksiązka inna niż dotychczasowe przewodniki i albumy fotograficzne poświęcone tym górom. Opisując i ilustrując zdjęciami spacery po karkonoskich szlakach, starałem się pokazać piękno polskich i czeskich Karkonoszy, a także przekazać nieco wskazówek praktycznych. Piszę o miejscach bardzo popularnych i tych mniej znanych, choć równie atrakcyjnych. Od ponad pół wieku jestem nieuleczalnie zakochany w Karkonoszach

  • 2020-05-15 10:08

    Celem niniejszej pracy jest przedstawienie historii wsi Żelazno po 1945 r., a przede wszystkim losów jej mieszkańców, którzy od ponad siedemdziesięciu lat tworzą lokalną społeczność. W literaturze przedmiotu, dotyczącej losów ziemi kłodzkiej oraz jej powojennej historii, nie ma opracowania, które byłoby poświęcone jedynie dziejom tej wsi. Przedmiotem analizy jest okres od wczesnych lat powojennych po transformację ustrojową w 1989 r.

  • 2020-05-15 10:02

    Kolejny numer czasopisma "Sudety" przynosi jak zwykle szereg ciekawych artykułów, które z pewnością zainteresują miłosników Sudetów. Między innymi przeczytać w nim mozna o rytualnym sanatorium w Kudowie-Zdroju, Teplickim Skalnym Mieście, o Theodorze Fontane i jego związkach z Karkonoszami, a także o granitowym sercu Polski i uzdrowisku jak Bad Gastein...

  • 2020-05-12 15:05

    "Podróżnicy w Górach Olbrzymich" to pionierska publikacja: zbiór blisko czterdziestu relacji podróżniczych z Karkonoszy i Gór Izerskich, obejmujących okres od końca XVII do początku XX wieku. Tłumacz i autor zbioru pominął obszerne nieraz opisy przyrody, wybierając fragmenty opisujące spotkania z ludźmi, realia społeczno-gospodarczo-kulturowe, perypetie turystyczne, szczegóły życia codziennego minionego świata “Gór Olbrzymich”

Które z n/w pasm jest Twoim ulubionym?
Sonda
Wizyt:
Dzisiaj: 5737Wszystkich: 5099962

Bieleboh

kota: 499 m
fundator: Towarzystwo Bieleboh (Bieleboh Verein)
konstrukcja: murowana
wysokość: 15 m
otwarta: 6 maja 1883 r.
zniszczona: istnieje

 

     Od 1838 na szczycie Bieleboha, należącym wówczas do karczmarza Winkera z Beiersdorfu, odbywały się święta strzeleckie. W 1872 r. karczmarz Wenzel z Beiersdorfu postawił na szczycie płócienny namiot, gdzie oferował turystom piwo i proste potrawy. W 1873 r. mieszkańcy okolicznych wsi stworzyli „Komitet w celu budowy altany widokowej”, który jednak wkrótce z różnych powodów, w tym finansowych, rozwiązał się. W 1882 r. powstało „Towarzystwo Górskie Doliny Górnej Sprewy-Neusalza” (Gebirgsverein Oberes Spreetal-Neusalza), które szybko zaproponowało budowę altany na Bielebohu.

     Budowa rozpoczęła się 10 VII 1882 r. Projektowano wznieść budowlę o wysokości 4 m, ale okazała się zbyt niska i podczas prac postanowiono wybudować 12- metrową wieżę wraz ze schroniskiem. Koszty budowy przekroczyły możliwości finansowe towarzystwa, dlatego powołano „Bieleboh-Verein” jako związek budowlany z członkami z miejscowości Beiersdorf, Neusalza, Oppach, Spremberg i Schönbach. Każdy członek musiał zapłacić 400 marek na poczet kosztów budowy, które wyniosły 19 000 marek.

     Różne przeciwności losu musieli pokonywać budowniczy. Podczas budowy pewnego razu spadł tak obfity deszcz, że konie nie były w stanie wciągnąć wozów po śliskiej drodze na szczyt. Dlatego zatrudniono dzieci szkolne z Beiersdorfu, które od 9 do 16 IX 1882 r. wniosły na szczyt około 16 000 cegieł. W zimie prace przerwano, a w celu ochrony materiału budowlanego przed kradzieżą wybudowano na szczycie prymitywny schron i zatrudniono jako stróża pana Tätze, który pochodził z przysiółka Beiersdorfu o nazwie Zwenke. Był on pierwszym mieszkańcem na Bielebohu. Otwarcie wieży i schroniska nastąpiło 6 V 1883 r. W ciągu pierwszego miesiąca odwiedziło szczyt 1500 osób. Dobudówki wykonano w latach 1909-1914. W 1913 r. doprowadzono prąd elektryczny. W 1914 r. wykonano wodociąg.

     2 czerwca 1910 w wieżę trafił piorun i mocno ją zniszczył. Wieże odbudowano w zmienionej formie i podwyższono o 3 m do 15 m. 25 IX 1910 r. otwarto krytą platformę widokową. Później „Bieleboh-Verein” rozwiązał się przekazując wieżę wsi Beiersdorf. Od 1932 r. na Bielebohu odbywają się koncerty w Zielone Święta. W 1934 r. zbudowano drogę dojazdową i parking. W czasach hitlerowskich zmieniono słowiańską nazwę Bieleboh na Huhberg. Z okazji 100- lecia wieży w dniu 6 V 1983 r. odsłonięto tablicę pamiątkową z napisem „100 Jahre Bieleboh” (100 lat Bieleboh) ufundowaną przez Kulturbund-Ortsgruppe Beiersdorf (Związek Kulturalny-sekcja Beiersdorf).

Marcin Dziedzic
Źródło: Ernst Siegel, Unsere Oberlausitzer Berge. Ein Wanderführer, Bautzen 1991, s. 128-131.

 

  • Dodaj link do:
  • facebook.com
 

Komentarze

Komentarz
Facebook